W 1505 roku opat Boyer sprowadził do swojego opactwa w Fécamp w Normandii mnichów z opactwa na Monte Cassino. W tej grupie znalazł się pochodzący z Wenecji brat Bernardo Vincelli, który opracowywał lekarstwa przywracające siły chorym braciom. Dzięki znajomości roślin oraz ówczesnych technik destylacji sporządził wiele nowych receptur.
Pięć lat później, w 1510 roku Bernardo opracował kolejną recepturę leczniczego napoju, składającą się z ziół i korzeni zalewanych rumem. Był on określany mianem „cordial", czyli środek wzmacniający, nasercowy. Pierwotnie był produkowany z roślin zbieranych nad brzegiem morza, dzięki czemu zawierał cenny dla zdrowia jod. Ten „cudowny napój", jak go początkowo określano, służył do leczenia chorych, ale szybko zyskał uznanie również ze względu na swe walory smakowe. Według tradycji, pierwszy mnich, który go skosztował miał wykrzyknąć z zachwytu: „Deo optimo maximo! (Bogu najwyższemu chwała!).
Jako kolejny specyfik medyczny, Benedyktynka Vincellego szybko stała się popularna. Jednakże pierwotna jej receptura w różnych opactwach podlegała konfrontacji z doświadczeniem medycznym miejscowych braci lekarzy i aptekarzy oraz z cenionymi przez nich ziołami. W konsekwencji receptura ulegała modyfikacji: niektóre niedostępne zioła zastępowano innymi, dodawano kolejne uzyskując rozszerzone i wzmocnione działanie oraz wpływając na finalny smak i aromat. W rezultacie w różnych klasztorach powstały różniące się od siebie wersje tego specyfiku.
W tej tradcji zakorzeniona jest także lubińska Benedyktynka.
Pierwsza receptura oparta na 21 składnikach ziołowych, posiada zdecydowanie leczniczy charakter. Jej działanie ukierunkowane jest przede wszystkim na dolegliwości i schorzenia układu pokarmowego (bóle, niestrawności, nieżyty, stany zapalne, wzdęcia, zgagę, zaparcia, itp.), ale doskonale spisuje się także jako środek wspomagający trawienie, wzmacniający, rozgrzewający, uspokajający, kojący migrenę i polepszający sen.
Benedyktynka posiada piękny miodowo-oliwkowy kolor, głęboki smak i bogaty bukiet aromatyczny, co jest wynikiem starania mnichów o wypełnienie głównego przesłania Reguły: aby „we wszystkim Bóg był uwielbiony" (RB rozdz. 57).
Więcej: www.benedyktynka.pl
