Ułożenie obecnej posadzki w kościele opackim datowane jest na początek XVIII w., kiedy to powiększono kościół o boczne kaplice i pojawiło się zapotrzebowanie na ujednolicenie wystroju kościoła. W tym właśnie czasie na ukończeniu był również świętogórski kościół filipinów, więc najprawdopodobniej w ramach pierwszej współpracy międzyzakonnej wspólnie zainwestowano w sprowadzenie modnego ówcześnie dwukolorowego wapienia z szwedzkiej wyspy Olandia. Co ciekawe w wielu płytach pochodzących z tej wyspy, wyszlifowanych z jednej strony - można dostrzec skamieniałości pochodzące z okresu datowanego na około 450 mln lat, a charakterystycznym elementem są zastygłe w kamieniu drapieżne zwierzątka łodzikowate (łac. ortoceras), których stożkowa budowa składa się z łatwo zauważalnych segmentów.
W naszej posadzce można jednak zauważyć także „nowsze” ślady historii. Już zaraz po przekroczeniu progu kościoła przez główne wejście od strony kasztanowca widzimy dwa rodzaje posadzki i złożone z czterech płyt zaznaczenie miejsca dawnego filaru na którym opierała się pierwsza wieża. Granica między posadzkami pokazuje zasięg pierwotnej świątyni i kształt zachodniej przypory, koło której przy rozbudowaniu kościoła utworzono wejście do krypty grobowej. Pod kopułą centralną po obu stronach przedłużenia murów nawy widzimy dwie delikatnie zaznaczone linie wyznaczające grubość i ułożenie murów pierwotnej świątyni, a zaraz za dzisiejszym posoborowym ołtarzem w posadzce umiejscowiony jest kamień z napisem: „LOCUS ALTARIS B.M.V”. W tym właśnie miejscu znajdowało się zakończenie absydy XII wiecznej świątyni, a w niej konsekrowany przez biskupa Konrada w 1145 r. ołtarz Najświętszej Maryi Panny.
