Na początku bieżącego roku postulator procesu beatyfikacyjnego o. Bernarda z Wąbrzeźna zlecił kwerendę archiwów w celu określenia dokładnej daty przeniesienia sarkofagu naszego kandydata na ołtarze z nawy głównej do kaplicy. Przeprowadzone poszukiwania przyniosły poniżej opisane rezultaty.

Pierwszy sarkofag o. Bernarda z Wąbrzeźna ufundował już dwadzieścia trzy lata po jego śmierci, w 1626 roku bp. Jan Trach-Gniński, który został uzdrowiony po żarliwej modlitwie nad jego grobem. Sarkofag ten przetrwał do 1794 roku, kiedy to staraniem opata Kieszkowskiego, został wykonany nowy, istniejący do dziś. Przy przenosinach ciała stwierdzono, że zwłoki były „nieskażone”. Sarkofag znajdował się w nawie głównej kościoła opackiego, otoczony ozdobnymi balaskami.

Z momentem kasaty klasztoru w 1836 roku, kości z sarkofagu (ciało już się rozłożyło) - jako jeden z największych skarbów, ukryto pod posadzką na głębokości 1,8 m pod sarkofagiem w skrzynce z ołowianą tabliczką „P. Bernard de Wąbrzeźno”. Po powrocie do opactwa mnisi starający się o wznowienie procesu beatyfikacyjnego w 1953 roku odnaleźli szczątki, jednak ze względu na to, że natrafiono w bliskiej odległości na drugie podobne kości, pozostawiono je wszystkie pod posadzką i kwestię pozostawiono nierozstrzygniętą. W 1956 roku przeniesiono pusty sarkofag do bocznej kaplicy, która od tego momentu została nazwana kaplicą o. Bernarda. W kronice parafialnej czytamy:

„Usunęliśmy ogromny sarkofag Wielebnego Sługi Ojca Bernarda z Wąbrzeźna, który stał w głównej nawie niedaleko wejścia po lewej stronie. Nieznane jest miejsce spoczynku jego zwłok, a więc niekoniecznie tam też pomnik ten musi stać, tym bardziej, że zasłaniał wiernym stojącym za nim widzenie ołtarza głównego. Daliśmy mu nie mniej piękne miejsce spoczynku w kapliczce, która odtąd stała się jakby przeznaczona dla niego. Sarkofag ten został bardzo zmniejszony, a zachowaliśmy z jego całości tylko postać wyobrażającą Czcigodnego Ojca Bernarda. Wierni mogą teraz swobodnie tam się modlić widząc postać tego, którego czczą i któremu, jak wiele osób mówiło, zawdzięczają wiele łask. Tak ustawiwszy go modlić się będziemy, by jak najprędzej przyjść mogła chwila, odzyskania jego grobowca oraz wyniesienia na ołtarze tego wiernego syna Kościoła, wzorowego zakonnika i wielkiego czciciela Najświętszego Sakramentu”.

I jeszcze druga, bardziej kwiecista relacja z dawnych „Zeszytów Lubińskich”:

„Dla kultu przesunięcie pomieszczenia było na pewno ujmą, dla kontemplacji – nie. Kościół barokowy, nawet w dobrym guście, jak lubiński, nie wprowadza w atmosferę czystości i ogołocenia, które stanowiły kwintesencję jego duchowości. Do tego trzeba starej ciepłej kapliczki romańskiej o łagodnym sklepieniu, z jedną ścianą bez otynkowania, z winnym drzewem oplatającym swymi konarami obrazy Chrystusa cierpiącego i Matki Bolesnej. W półmroku postać Bernarda wygląda jak żywa. Jego delikatne rysy zamykające w sobie wszystkie odcienie przeżycia religijnego od skupienia do ekstazy, jego miłosny uchwyt krzyża, nie potrzebuje żadnej ozdoby poza płomykami złoceń na wypukłościach i załamaniach kwiatów. Bowiem taka tradycja ustaliła się od dnia pogrzebu.”