Powszedniość i świętowanie przeplatają się w życiu klasztoru jak w każdej społeczności. Obok zwykłych zazwyczaj dni zdarzają się święta – duże i małe, powracające rocznym lub tygodniowym cyklem, ale i wyjątkowo-niepowtarzalne. Święta jednorazowe. Uroczysta profesja monastyczna, śluby, przez które mnich ostatecznie i na zawsze oddaje siebie Bogu i wybranej wspólnocie, jest właśnie takim niepowtarzalnym świętem. W ubiegłą niedzielę 7 lipca złożył ją brat Robert Żmiejko z Koszalina, stając się dwunastym mnichem profesji wieczystej w naszym opactwie.

Nie bez powodu ceremonia miała miejsce podczas niedzielnej Eucharystii, wobec zakonników i przybyłych z daleka bliskich, ale i lubińskich parafian. Wpisana w najważniejsze wydarzenie życia chrześcijańskiej wspólnoty ukazała swój głęboki sens: śluby zakonne nie są uroczystością domową, lecz świętem całego Kościoła, reprezentowanego tutaj przez wspólnotę lokalną. Są znakiem trwającego przez wszystkie czasy dialogu Bożej miłości z ludzką wolnością. Są celebracją tajemnicy Zbawienia, która odtąd będzie się urzeczywistniać jeszcze pełniej w życiu mnicha, a przez niego w świecie.

Rodzina, przyjaciele, współbracia benedyktyni i karmelici, kapłani diecezjalni i jeden z wykładowców poznańskiej uczelni, gdzie brat Robert studiuje teologię – wszyscy oni towarzyszyli mu w tej ważnej chwili. Uroczysta liturgia, spotkania przy stole i przy ognisku, rozmowy, rozmowy, a na domiar – śmietankowo-czekoladowe lody– aż tyle niezawodnych znaków, że ci, którzy w ubiegłą niedzielę spotkali się w opactwie, mieli ważny powód do radości. Tak rzeczywiście było. Wśród licznego tłumu – czytamy w benedyktyńskiej Regule – do którego Pan kieruje swoje słowa, szuka On sobie współpracownika. I znajduje.

Wejrzyj zatem, Panie, na tego, którego powołałeś

i ześlij na niego Ducha Uświęciciela,

aby z Twoją pomocą wiernie wypełnił

to, co dzięki Twojej łasce z radością ślubował.

Niech zachowuje, Boże, nienaruszoną czystość,

radosne ubóstwo i ofiarne posłuszeństwo.

Niech się Tobie podoba przez pokorę,

służy z prawdziwym oddaniem

i przylgnie do Ciebie z żarliwą miłością.

Niech w doświadczeniach będzie cierpliwy,

stały we wierze,

niech się raduje nadzieją i działa z miłością.

Niech jego życie buduje Kościół,

przyczynia się do zbawienia świata

i niech będzie jasnym znakiem dóbr niebieskich.

Panie, Ojcze święty, bądź dla tego sługi Twojego

obrońcą i przewodnikiem,

a gdy stanie przed trybunałem Twojego Syna,

bądź mu zapłatą i nagrodą.

Niech się cieszy, że wypełnił swoje zobowiązania

i utwierdzony w Twojej miłości połączy się ze Świętymi

i razem z nimi wielbi Ciebie na wieki.

Przez Chrystusa, Pana naszego.