Napis na obrazie z 1751 r.
| Tekst oryginalny po łacinie | Tłumaczenie |
| Venerabilis Bernardus de Wąbrzeźno Ordinis S.P. Benedicti in Monasterio Lubinensi Dioecesis Posnaniensis Professus ac Presbiter.
Vir vitae innocentissimae, indefessus vigiliarum custos, orationi assiduus amator, corporis sui rigidus instigator ac moriturus de infernali monstro verbis Magni Martini gloriosissimusTriumphator. Mortem appetiit in magna sanctitatis opinione Anno ,Domini 1603 Die 2 Junii suae vero aetatas 30. Eius corpus honorifice in Ecclesia Conventuali Lubinensi sepultum insigni et antiquissima Fidelium illuc plerumque ac distantibus civitatibus et pagis cum solemni etiam pompa voti reddendi causa tum pro mortiferae luis cessatione tum variorum morborum miraculosa curatione nec non pro aliis a Deo per Ipsius invocatione intercessionem impetratis beneficiis convenientium hucus que devotione colitur, quod acta Monasterii Lubinensis testantur 1751 |
Czcigodny Bernard z Wąbrzeźna Profes i Kapłan w klasztorze lubińskim Zakonu Świętego Ojca Benedykta w diecezji poznańskiej.
Mąż nadzwyczaj czystego życia, niestrudzony w nocnych czuwaniach, gorliwy miłośnik modlitwy, surowy dla swego ciała, w obliczu śmierci chwalebny zwycięzca szatana – słowami Wielkiego Marcina. W opinii wielkiej świętości zbliżył się do śmierci w Roku Pańskim 1603, w dniu 2 czerwca, w wieku 30 lat. Jego ciało pochowano ze czcią w kościele klasztornym w Lubiniu. Od dawna i nieustannie wielka ilość wiernych przybywa z odległych miast i wiosek do grobu Bernarda, nawet w uroczystych pielgrzymkach, aby pobożnie uczcić go, wypełniając złożone dziękczynne luby bądź to za ustanie śmiercionośnej zarazy, bądź za cudowne uzdrowienie z różnych chorób, bądź za wyproszone za Jego przyczyną łaski. O tym wszystkim świadczą dokumenty klasztoru lubińskiego roku 1751. |
